Około 14:00 w życiu każdego programisty pojawia się ten sam demon: spadek glukozy po obiedzie, ciężkie powieki i poczucie, że linijki kodu zlewają się w jedną szarą plamę. Mój dawny schemat postępowania był prosty: iść do ekspresu, wcisnąć „podwójne espresso” i wrócić na fotel na kolejne 3 godziny.
Kawa nie rozwiązuje problemu bezruchu
Kofeina dawała chwilowy impuls dla mózgu, ale z ciałem nie robiła nic dobrego. Nogi dalej spoczywały w bezruchu, naczynia reagowały na kofeinę lekkim skurczem, a po godzinie 16:00 czułem się jeszcze bardziej zmęczony i zmarznięty.
Eksperyment: 15 minut w terenie
Miesiąc temu zamieniłem drugą (i trzecią) kawę na coś z pozoru banalnego: 15-minutowy spacer szybkim krokiem wokół pobliskiego parku. Wciągam buty o elastycznej podeszwie, kurtkę i po prostu wychodzę, zostawiając telefon na biurku.
Co daje taki kwadrans?
- Naturalne przetaczanie stopy: Krok po chodniku zmusza całą stopę do pracy od pięty po palce. Po powrocie do mieszkania nie ma mowy o zimnych palcach.
- Restart dla wzroku: Zamiast patrzeć w odległość 60 cm do monitora, oczy patrzą w dal i na horyzont.
- Lepsza koncentracja: Zauważyłem, że trudne bugi często rozwiązuję w myślach właśnie na 7. minucie spaceru.
Jeśli pracujesz z domu, przetestuj to choćby raz w tym tygodniu. Wyjdź na 15 minut przed blok. Twoje stopy i Twoje commity Ci za to podziękują.